غزل شمارهٔ ۱۵۱۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و علاقه‌اش به معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در خواب نیز فکر او و خیالش را رها نمی‌کند و از بیداری خجلت‌زاده است. او می‌گوید که اگر به غیر از معشوق فکر کند، احساس گناه می‌کند. شاعر در معرض درد و زاری قرار دارد و در جمع دوستان شاد، برای خوب و خوش بودن در کنار حریفان رند حاضر می‌شود. او همچنین به زاهدی اشاره می‌کند که اگر از عاشقان خبر داشته باشد، نباید به عشق به صورتی عقلانی نگاه کند و می‌گوید که عشق واقعی نمی‌تواند با منطق سنجیده شود. نهایتاً، او دعوت می‌کند تا در کنار او در کوی عشق بمانند و به یاد معشوق، لذت زندگی جاودان را تجربه کنند.