غزل شمارهٔ ۱۵۲۰ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
درآمد از درم خوش پادشاهی
که دیده این چنین شاهی چو ماهی
همه ارواح پاکان در رکابش
به شوکت پادشاهی با سپاهی
نهادم سر به پایش بوسه دادم
ندارم غیر لطفش عذرخواهی
به حمدالله که از لطف اللهی
مرا آمد چنین پشت و پناهی
به غیر او نکردم هیچ میلی
وگر کردم از او دارم گناهی
نشستم بر در میخانه سرمست
نباشد این چنین جائی و جاهی
طریق نعمت الله راه عشق است
چه خوش راهی و همراه به راهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی ستایش و محبت به پادشاهی است که همچون ماه درخشان است و تمام ارواح پاک در خدمت او قرار دارند. شاعر ابراز می‌کند که او همچون پادشاهی شوکت‌مند به او سجده کرده و غیر از لطف و محبت او هیچ چیز دیگری نمی‌خواهد. با اشاره به اینکه در میخانه نشسته و سرمست است، به دنبال عشق و نعمت الهی می‌باشد و این مسیر را زیبا و همراه با عشق توصیف می‌کند.