غزل شمارهٔ ۱۵۴۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف نعمت الله ماست، یکی از شخصیت‌های بزرگ اسلامی، پرداخته است. شاعر به عظمت و اهمیت نعمت الله اشاره کرده و بر یاد او در شب و روز تأکید می‌کند. او همچنین به نعمت‌های الهی و عشق جاودانه اشاره می‌کند و خود را مؤمن معرفی می‌کند که پیرو علی (ع) است. در انتها، شاعر از خود به عنوان یک مؤمن خالص یاد می‌کند که روش خود را از جد خود پیروی می‌کند و به انتقاد از رافضی‌ها و معتزله‌ها می‌پردازد.