غزل شمارهٔ ۱۵۴۷ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای که هستی محب آل علی
مؤمن کاملی و بی بدلی
ره سنی گزین که مذهب ماست
ورنه گم گشته ای و در خللی
رافضی کیست دشمن بوبکر
خارجی کیست دشمنان علی
هر که او هر چهار دارد دوست
امت پاک مذهب است و ولی
دوستدار صحابه ام به تمام
یار سنی و خصم معتزلی
مذهب جامع از خدا دارم
این هدایت مرا بود ازلی
نعمت اللهم و ز آل رسول
چاکر خواجه ام خفی و جلی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان اصول مذهبی و اعتقادات شاعر میپردازد. او خود را محب آل علی و مؤمن کامل معرفی میکند و تأکید میکند که باید به مذهب اهل سنت عمل کرد. شاعر به دشمنی رافضیها با ابوبکر و دشمنی خارجیها با علی اشاره میکند و میگوید هر که به هر چهار خلیفه (ابوبکر، عمر، عثمان و علی) محبت داشته باشد، از امت پاک و مذهبی است. در نهایت، او خود را دوستدار صحابه و مذهب جامع الهی میداند و نعمت الهی را از آل رسول میشمارد.