غزل شمارهٔ ۱۵۴۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق و دردسرساز عشق صحبت می‌کند. شاعر به نقل از خود می‌گوید که درد دل زیادی از عشق دارد و هیچ درمانی جز ناله و گریه برایش باقی نمانده است. چشم او به وسعت دریا است و در هر گوشه از دلش، احساساتش مانند سیلی جاری است. او از شوق می‌گوید که به دلش چنگ می‌زند و به زهد و دینداری علاقه‌ای ندارد. شاعر خود را مجنون می‌داند که در حیرت است و نمی‌داند لیلی کیست و او نیز از خود بی‌خبر است. در نهایت، او می‌گوید که عاشق در عذاب است و مثل سید نمی‌تواند به راحتی عشق واقعی را پیدا کند.