غزل شمارهٔ ۱۵۴۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و عشق‌ورزی شاعر است. او می‌گوید که در عشق تواناست و به زیبایی خود آگاه است. شاعر به عشق معشوق خود افتخار می‌کند، حتی اگر به معنای کفر باشد. او درد و رنج عشق را حس می‌کند و به همین دلیل خود را درمانده می‌داند. با وجود این دردها، او هر دعوتی از سمت معشوق را می‌پذیرد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در دنیای عشق، همدم جان و معشوق خود است و در دنیای خراباتیان و رندان به سر می‌برد.