غزل شمارهٔ ۱۵۵۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره لذتی است که شاعر از می و مستی تجربه می‌کند. او با اشاره به عهدی که با ساقی بسته، نشان می‌دهد که دیگر به توبه و محدودیت‌های عقلانی اهمیتی نمی‌دهد و از قید و بندهای عقل رهایی یافته است. شاعر به عشق و مستی خود افتخار می‌کند و از دردسرهایی که می‌کشد، لذت می‌برد. در نهایت، او به زاهدان هشیار اشاره می‌کند و می‌گوید که این افراد هیچ کاری با او ندارند، چرا که او در حال و هوای خود غرق شده است.