غزل شمارهٔ ۱۵۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شرابخانهٔ عشاق جای سید ماست
بهشت گوشه نشینان سرای سید ماست
بیا که ساقی وحدت حریف مجلس اوست
مرو که شاه جهانی گدای سید ماست
بیا که مطرب عشاق می نوازد ساز
به نغمه ای که مگر از نوای سید ماست
جهانیان همه از جام عشق او مستند
چنین حضور خوشی از صفای سید ماست
صبا که غالیه سائی همی کند هر سو
چو باد گشته روان در هوای سید ماست
شمیم روضهٔ رضوان که روح می بخشد
نسیمی از نفس جانفزای سید ماست
به عشق بنده جامی ز نعمت اللیهم
چو نعمت الله ما از برای سید ماست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی مقام و محلی معنوی به نام "سید" است که به عنوان منبع عشق و خوشی معرفی شده است. شاعر دعوت می‌کند به این جایگاه که در آن ساقی وحدت و مطرب عشاق حضور دارند. همه‌ی جهان از عشق و شوری که از "سید" ناشی می‌شود، مست و شاداب هستند. نسیم روضه رضوان و عطر محبت را به "سید" نسبت می‌دهند و در نهایت یادآور می‌شوند که نعمت‌ها نیز از او نشأت می‌گیرد. به طور کلی، شعر به زیبایی و روحانیت مکان و مقام "سید" اشاره دارد.