غزل شمارهٔ ۱۵۶۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که برای خداوند شراب جان‌افزا را به او بدهد. او خود را عاشق و بی‌پروا توصیف کرده و از ساقی می‌خواهد که به حال او نگاهی کند. شاعر تاکید می‌کند که بدون شراب زندگی ممکن نیست و از ساقی می‌خواهد که جامش را پر کند. او همچنین به دردهای خود اشاره کرده و خواستار درمانی از طرف ساقی است. این بزم عشق و حال مستی را توصیف می‌کند و می‌گوید که در بهشت، باده می‌نوشند و این می، تجلی خداوند است. در نهایت، شاعر از خوشی حضور ساقی در بزم صحبت می‌کند.