غزل شمارهٔ ۱۷۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شوق نوشیدن است. شاعر به بزم عاشقان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که همواره با دوست و ساقی همراه است. او خود را به بلبل مستی تشبیه می‌کند که در فضای عشق زندگی می‌کند و به زیبایی‌های آن می‌پردازد. شاعر از دنیا و مادیات به عنوان یک دکان یاد می‌کند و اشاره می‌کند که شادابی و زندگی واقعی در نوشیدن جام می و عشق نهفته است. همچنین، شعر اشاره به رازها و اسرار درونی خود دارد و در نهایت از ساقی به عنوان منبع خوشبختی یاد می‌کند.