غزل شمارهٔ ۱۷۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به عشق و عظمت معشوق اشاره دارد که در حقیقت، سلطان و پادشاه جان انسان‌هاست. شاعر بیان می‌کند که در مقایسه با این عشق، همه چیزهای دیگر، حتی پادشاهی بر هفت اقلیم، بی‌ارزش است. وجود این عشق به معنای واقعی کلمه، وجود دارد و هر چه غیر از آن، خطاست. همچنین، شاعر از حالت مستی و شادابی ناشی از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که درد عشق او برایشان درمانی است. در نهایت، تاکید می‌کند که نعمت و فیض الهی در همه جا یکی است و معشوق، سید هر دو عالم است.