غزل شمارهٔ ۱۷۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ارتباط عمیق میان آبرو، عشق و درد اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که آبروی واقعی به احساسات و تجربه‌های درونی مربوط است. عشق را به دریایی تشبیه می‌کند که هیچ کرانی ندارد و فقط کسانی که با آن آشنا هستند، عمق آن را درک می‌کنند. شاعر به عاشقان می‌گوید که حال آن‌ها را باید به عنوان افرادی بی‌پروا و بی‌ملاحظه بیان کرد. همچنین، او بینوایی عاشق را با ارزش‌تر از گدایان دیگر توصیف می‌کند. عشق او را برتر از همه چیز می‌داند و درد را انکار نمی‌کند بلکه آن را راهی برای رسیدن به درمان و فهم عشق می‌داند. نهایتاً، شاعر از نعمت‌الله یاد می‌کند که درد عشق را به عنوان دوستانه‌ترین احساس در کنار خودش تجربه کرده است.