غزل شمارهٔ ۱۸۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش نور الهی و عشق به خداوند می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که نور الهی همچون نوری دیگر نیست و او را پادشاهی دگر نمی‌داند. او فقط طلب وصال و عشق خداوند را دارد و دعا برای عمر جاودان را ورد زبان خود قرار داده است. شاعر تأکید می‌کند که هر کس بدی درباره خدا بگوید، بر خطاست، زیرا خداوند نور و روشنایی است و در او جمع خوبی‌ها وجود دارد. به همین شکل، او را محور و سر حلقه عالم می‌داند.