غزل شمارهٔ ۱۸۹ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
صورتی آراستی معنی کجاست
کی خدا یابی چه رویت با ریاست
ظاهر و باطن به همدیگر نکوست
هر که دارد هر دو با ما آشناست
گرچه تمر و جو ز هر یک تیرگیست
بهتر از این هر دو آن انجیر ماست
مجلس عشقست و ما مست و خراب
این چنین بزم خوشی دیگر کجاست
بحر عشقش را کرانی هست نیست
ابتدا نبود ورا بی انتهاست
آفتابست او و عالم سایه بان
عالمی در سایه بان پادشاست
هر که چون ما بندهٔ سید بود
هم چو بنده سید هر دو سراست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بررسی معنای واقعی و عمیق عشق و الهیت می‌پردازد. او به زیبایی ظاهری و باطنی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر که به این دو جنبه آشنا باشد، درک بهتری از حقیقت دارد. عشق را به مجلسی مست و شاد تشبیه می‌کند و وجود خدا و عشق را بی‌پایان و فراگیر توصیف می‌کند. در پایان، شاعر به بندگی و خدمت به خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که بنده واقعی، هم در دنیا و هم در آخرت در خدمت خداست.