غزل شمارهٔ ۱۹ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
فقر ما خوشتر ز ملک پادشا
ما و درویشی و درویشی ما
فقر سلطانی است ، سلطانی است فقر
پادشه درویش و درویش پادشا
بینوائی ما و ذوق نیستی
باز پرس از عاشقان بینوا
عاشق و مستیم در کوی مغان
دنیی و عقبی کجا و ما کجا
بیخودم من بیخودم من بیخودم
با خدایم با خدایم با خدا
جام دُرد درد او درمان دل
نوش کن جامی که تا یابی دوا
نعمت‌الله مست و می نوشد مدام
در خرابات فنا جام بقا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان زیبایی‌های فقر و درویشی می‌پردازد و نشان می‌دهد که این وضعیت می‌تواند خوشایندتر از زندگی در سلطنت و ثروت باشد. شاعر به تضاد میان پادشاهی و درویشی اشاره می‌کند و اینکه ممکن است درویش در واقع پادشاهی بزرگ باشد. همچنین اشاره به عشق و حال ناب عاشقان و همچنین بی‌خود شدن در مسیر عشق به خدا دارد. در نهایت، شاعر به لذت از نوشیدن جام عشق و معرفت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در خرابات (محلی که اهل دل در آن زندگی می‌کنند)، ماندن در عشق و فنا به رسیدن به بقای حقیقی است.