غزل شمارهٔ ۱۹۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بر اهمیت بندگی خدا تأکید دارد و یادآور می‌شود که حقیقت پادشاهی در بندگی خداوند است. او از آدمی می‌خواهد که دلبستگی به دنیا را رها کند و تنها به دنبال خدا باشد، زیرا هر چیز دیگری جز او بی‌ارزش است. شاعر به‌خصوص بر این نکته تأکید می‌کند که درد دل و ارتباط با خدا لذتی دارد که از هزار دوا بیشتر است. او خدا را همچون آفتاب و ماه می‌داند که نور روشنی در زندگی ماست و در نهایت می‌فرماید که نعمت واقعی در پناه خداوند قرار دارد نه در علم و عمل دیگران.