غزل شمارهٔ ۱۹۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره نور خدا و عشق الهی است. شاعر به روشنی و نور خدا اشاره می‌کند که چشم عالم را روشن می‌کند و هر کس که این نور را ببیند، نور چشم او می‌شود. در دل کسانی که به خدا نزدیکند، محبت و عشق خداوند وجود دارد. شاعر همچنین می‌گوید که یار بحر (خدا) حال ما را می‌داند و اگر درد او را احساس کنیم، همان درد برای ما درمان است. او به عشق و شیدایی عاشقانی که برای عشق الهی جان می‌بازند، اشاره می‌کند که در عوض، خداوند پاداشی برای آن‌ها دارد و نعمت‌های الهی را به آن‌ها ارزانی می‌دارد. در نهایت، شاعر با توصیف حالت سرمستی و رندی از نعمت‌های الهی، به عظمت خداوند اشاره می‌کند.