غزل شمارهٔ ۱۹۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. او معشوق را نور و آفتاب می‌داند که سایه‌اش را به همراه دارد. عشق به معشوق او را به بلایی خوشایند مبتلا کرده و درد عشق را شیرین می‌شمارد. شاعر از نوشیدن جام بقا سخن می‌گوید و مجلس عاشقانه‌ای را برای سرمستان توصیف می‌کند، جایی که عشق و زیبایی در آن حاکم است.