غزل شمارهٔ ۲۰۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره عشق و ارتباط عمیق با معشوق است. شاعر از زیبایی و نور چهره محبوب می‌گوید و بیان می‌کند که جان او از آغاز به عشق معشوق پیوسته و تا ابد این پیوند ادامه خواهد داشت. او اشاره می‌کند که بسیاری در دنیا و آخرت گرفتار هستند، اما کسی که از این دنیا فارغ است، خوشبخت است. عشق و سرمستی در دل رندان و عاشقان وجود دارد و عقل از این عشق غافل است. شاعر به زاهدان نیز اشاره می‌کند که اگرچه جدی به نظر می‌آیند، اما از ویژگی‌های خود وابسته به عشق هستند. در نهایت، شاعر از نوشیدن نعمت اله سخن می‌گوید که از لذت و شادابی ناشی از عشق حکایت می‌کند.