غزل شمارهٔ ۲۱۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بی‌ارزشی دنیا و ظواهر آن اشاره دارد و بیان می‌کند که همه چیز در این دنیا فانی و بی‌اساس است. شاعر تأکید می‌کند که دردها و مشکلات دنیوی نیز حاصلی ندارند و تنها خداوند است که ارزش واقعی دارد. همچنین، به دوری از تصورات کاذب و ریاکاری دعوت می‌کند و می‌گوید که درک واقعی از زندگی در ارتباط با خداوند و خالصی در نیت‌ها نهفته است. به طور کلی، احساس جدایی از دنیای مادی و توجه به معنویات در این متن برجسته شده است.