غزل شمارهٔ ۲۱۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از نعمت‌های عشق و محبت سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که همه چیز از عشق و محبت ناشی می‌شود. او می‌گوید که هر چه خداوند داده، به عنوان یک نعمت است و حتی غم عشق نیز شادی‌آور است. در بزم عشق، عقل به نوعی کنار گذاشته می‌شود و عشق بر همه چیز حاکم است. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که بنده واقعی کسی است که در راه عشق و محبت به سر می‌برد و از نعمت‌های الهی بهره‌مند است.