غزل شمارهٔ ۲۱۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر عشق و درد دل است. شاعر از یاری دعوت می‌کند تا درباره درد عاشقانه‌اش صحبت کند و به او یادآوری می‌کند که عشق واقعی زندگی را تازه نگه می‌دارد. او اشاره می‌کند که کسی که عاشق است، همیشه زنده و پر از احساس است، در حالی که کسی که از عشق دور است، مرده است. شاعر با استفاده از تصاویری چون خورشید و سرخی اشک، به عمق احساساتش اشاره می‌کند و به اهمیت درک این درد از سوی دیگران می‌پردازد. در نهایت، او می‌گوید که کسی که طعم درد عاشقی را چشیده، می‌تواند شفای آن را نیز بفهمد.