غزل شمارهٔ ۲۲۹ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
نور او در جمله اشیاء ظاهر است
ظاهرش بنگر که بر ما ظاهر است
روشنست آئینهٔ عالم تمام
در همه اسما مسما ظاهر است
نور روی اوست ما را در نظر
نور آن منظور زیبا ظاهر است
باطنت از چشم نابینا ولی
ظاهرا بر چشم بینا ظاهر است
در خیال دی و فردا مانده ای
از همه فرد آنکه فردا ظاهر است
ما ز دریائیم و دریا عین ما
عین ما در عین دریا ظاهر است
نعمة الله ظاهر و باطن بود
باطنش پنهان و پیدا ظاهر است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف نور و جلوه‌گری آن در اشیاء مختلف می‌پردازد. شاعر با بیان اینکه نور خداوند در تمامی موجودات نمایان است، اشاره می‌کند که این نور در ظاهر و باطن قابل مشاهده است. همچنین تأکید می‌کند که عمیق‌تر از آنچه که دیده می‌شود، باطن حقایق برای چشم نادیده پنهان است، در حالی‌که برای چشم بینا آشکار است. به‌طور کلی، این شعر راز جلوه‌های الهی را در عالم و ارتباط آن با انسان‌ها بررسی می‌کند.