غزل شمارهٔ ۲۴۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

عمر به خودی خود خوش است، اما بودن با یار و همدم از آن نیز خوش‌تر است. درد دل‌هایمان را با یکدیگر تقسیم می‌کنیم و همین نزدیکی باعث تسکین دردهایمان می‌شود. مجلس عشق و رندان مست و ساقی باعث خوشحالی ماست و این فضایی که در آن هستیم از هر جمعیتی بهتر است. هر لحظه‌ای که با همدمی در گوشه‌ای از میخانه بگذرانیم، از زندگی جاودان هم ارزشمندتر خواهد بود. وقتی جان و جانان در کنار هم هستند، لحظات بیشتر شیرین و لذت‌بخش می‌شوند. وجود محبوب ما، نور چشم ماست و هم نشینی با یار در محیطی دل‌نشین، خوش‌تر از هر چیز دیگری است. نعمت الله نیز با شوق از می‌گوید و آنچه بیان می‌کند زیبا و ارزشمند است.