غزل شمارهٔ ۲۴۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف عشق و احساسات عمیق ناشی از آن می‌پردازد. شاعر به زیبایی و لذت عشق اشاره کرده و بیان می‌کند که حتی درد و رنج ناشی از عشق نیز برای او خوشایند است. او به زلف و جمال یار خود اشاره می‌کند و عشق را به یک گنج ارزشمند تشبیه می‌کند که در مقابل ویرانی دل به چشم می‌آید. در نهایت، شاعر از خوشحالی ناشی از عشق و مستی در بزم زندگی سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که ارتباط با محبوبش شادی و زندگی را برایش به ارمغان آورده است.