غزل شمارهٔ ۲۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
نانوشته حرف می خوانیم ما
این کتاب نیک می دانیم ما
مخزن اسرار او ما یافتیم
نقد گنج کُنج ویرانیم ما
ما باو علم لدنی خوانده ایم
این چنین علمی نکو دانیم ما
دل به دلبر جان به جانان داده ایم
دلبر خود جان جانانیم ما
دُرد درد عشق او نوشیده ایم
همدم این درد و درمانیم ما
خانهٔ دل خلوت خالی اوست
غیر او در خانه کی دانیم ما
خوش حبابی پر کن از آب حیات
نعمت الله را بجو آنیم ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بیان عشق و معرفت عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او از درک اسرار و علوم الهی سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که دل و جان خود را به معشوق سپرده است. این عشق را تنها درد و درمان حقیقی می‌داند و به خلوت دل خود اشاره می‌کند که فقط معشوق در آن جایی دارد. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا از آب حیات بنوشد و به دنبال نعمت الهی باشد.