غزل شمارهٔ ۲۵۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر زیبایی و هماهنگی بین صورت و معنی است. شاعر به شادی و سرخوشی در مجالس عشق اشاره می‌کند و از حال و هوای مستی و نشئه‌ی خود می‌گوید. او می‌گوید که هر کسی که در این دریا غوطه‌ور شود، به سخاوت و خوشی دست می‌یابد. همچنین، عشق به معشوق را که در دلش جا گرفته، مهم می‌داند و آن را گوهر گرانبهایی می‌شمارد. بوی خوشی که از دل او می‌آید نیز نمادی از عشق و احساس اوست و در نهایت به خاندان پیامبر اشاره می‌کند که نشان‌دهنده نعمت و برکتی است که در زندگی او وجود دارد.