غزل شمارهٔ ۲۵۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت companionship و دوستی در میخانه و خرابات اشاره می‌کند. او می‌گوید که هرکس با ما در این فضا نشسته، آبرو و عزت یافته است. همچنین، وقتی دل انسان از دنیا برمی‌خیزد، به سوی یکتایی می‌رود که هیچ‌کس نظیرش نیست. شاعر به لذت بزم و شادی رندان اشاره می‌کند و می‌گوید که در زندگی، به دنبال جایگاهی ابدی و جاودان هستند. در انتها، وحدت و یکتایی خداوند را به عنوان تنها نعمت واقعی معرفی می‌کند.