غزل شمارهٔ ۲۶۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به گذر سریع عمر و fleeting nature of life اشاره می‌کند. او می‌گوید که نعمت الله از نگرانی‌ها و خیالات رهایی یافته و عمرش مانند آب حیات به سرعت سپری شده است. با اشاره به نود و چهار سال عمر او، تأکید می‌کند که این عمر به تندی گذشت. شاعر از نوجوانی و پیری سخن می‌گوید و از مردم می‌خواهد به فکر چیز دیگری باشند، زیرا زمان به سرعت می‌گذرد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عاقل به دنبال نام و نشانی نیست و عاشق از آنها عبور می‌کند. در نهایت، او بر این باور است که کسی که با ذکاوت و آگاهی زندگی کند، پیش از مرگ از این دنیا رخت برمی‌بندد.