غزل شمارهٔ ۲۶۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شدت و عشق و تفاوت آن با عقل و خرد است. شاعر بیان می‌کند که عشق انسان را مست و بی‌خود می‌کند و عقل را دور می‌سازد. او به مستان توصیه می‌کند که ذوق عشق را جست‌وجو کنند و از کسانی که بی‌خبر از حال عاشقان هستند، دوری کنند. زاهدان نیز که از حالت عاشقان بی‌خبرند، به نوعی نمی‌توانند درک درستی از عشق داشته باشند. همچنین، شاعر از زیبایی و نورانی بودن محبوبش می‌گوید و می‌افزاید که دل او مانند گنجی ویران است، اما عشق آن را آباد کرده است. در نهایت، او عشق را به عنوان نعمتی بزرگ معرفی می‌کند که برتر از عقل است.