غزل شمارهٔ ۲۶۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تجربه‌های عمیق و دینی عاشق اشاره می‌کند که از دنیا و آخرت عبور کرده و به درک عمیق‌تری از حقیقت رسیده است. عاشق به مقامات بالایی دست یافته و از محدودیت‌های وجود و عدم فراتر رفته است. او به عشق و وصال معشوق خود می‌پردازد و این عشق را از هر چیزی بالاتر می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق واقعی و معنوی می‌تواند به طور کامل انسان را متحول کرده و او را به دریایی از فراق و وصال برساند.