غزل شمارهٔ ۲۸۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره میل و علاقه موجودات و انسان‌ها به آنچه که در طبیعت و وجودشان است صحبت می‌کند. مرغ صحرایی و مرغ آبی هر دو میل به دریا دارند، اما شاعر به ما می‌گوید که ما نه دریا هستیم و نه موجودات دیگر، بلکه دریا خود ما را منعکس می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی که با ما باشد، به ما هم مایل است. سپس به مثال‌هایی از شخصیت‌ها و موجودات مختلف اشاره می‌شود، که همه به نوعی به خواسته‌ها و ذات خود مایل‌اند. این اشعار نشان‌دهنده میل انسان‌ها به خداوند و حقیقت وجود است و در نهایت به عشق به حق تعالی ختم می‌شود.