غزل شمارهٔ ۲۹۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شور و حال خاصی است که در خرابات و گلستان عشق تجربه می‌شود. شاعر به بیان حالاتی از عشق و عقل می‌پردازد و تأکید می‌کند که در این عالم عشق، عقل جایی ندارد. او از عهدی که با معشوق بسته یاد می‌کند و می‌گوید که اگر دلش بشکند، این شکستن هم به عشق مربوط است. در نهایت، شاعر به وحدت با عشق و حقیقتی می‌رسد که فقط از طریق عشق میسر است و خود را بنده و وابسته به آن عشق می‌داند.