غزل شمارهٔ ۳۱۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق عمیق و وابستگی شاعر به یک وجود الهی و معصوم می‌پردازد. شاعر از درد و خوشی‌های روحانی گفتگو می‌کند و می‌گوید که وجودش به گدایی در درگاه آن حضرت وابسته است. هوای عشق او را زنده می‌کند و او خود را فانی در عشق و بقا در محبت آن وجود می‌داند. وفاداری به او را امری ابدی می‌داند و در نهایت، دل‌باختگی به غیر او را بی‌معنا می‌شمارد. به طور کلی، شعر تجلی عشق و ارادت به خداوند و اولیای الهی است.