غزل شمارهٔ ۳۲۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به محبوب است. شاعر بیان می‌کند که درد عشق محبوبش، موجب سرزندگی و شفا برای اوست و تمام وجودش در عشق او غوطه‌ور است. او به محبوب به عنوان شاه و گدای خود اشاره می‌کند و این عشق را به عنوان بلایی که جانش را می‌گیرد، اما در عین حال مایه حیاتش می‌داند. شاعر معتقد است که محبوبش هم باعث مرگ و هم زنده‌نگه‌داشتنش است. به طور کلی، ابراز عشق و درد ناشی از آن محور اصلی این شعر است.