غزل شمارهٔ ۳۲۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر روشنایی و زیبایی عشق و عرفان است. شاعر می‌گوید که نور عشق باعث روشنایی چشم انسان می‌شود و عشق را به مهر و ماه تشبیه می‌کند. او عشق را به عنوان روحی می‌داند که جان عالم است و بهشت واقعی در میخانه عشق قرار دارد. شاعر از عقل ستایش می‌کند اما اذعان دارد که عشق توانایی بیان معانی عمیق را دارد. عشق به مانند بلبل در باغ گل عاشقانه پرواز می‌کند و شاعر به جستجوی نعمت الهی پرداخته، هنگامی که متوجه می‌شود که این نعمت در درون اوست.