غزل شمارهٔ ۳۲۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از دلدادگی و عشق به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که آرامش و راحتی روح در عشق است و تصویر محبوبش را در ذهن تداعی می‌کند. دل او جان خود را به معشوق تقدیم کرده و عشق را بالاتر از عقل می‌داند. شاعر به این نکته اشاره دارد که باید به اصل و حقیقت وجودی خود برگشت و با فانی شدن در عشق، به بقا و جاودانگی دست یافت. در نهایت او می‌گوید که هر کس نعمت‌های الهی را ببیند، به ظهور خداوند پی می‌برد.