غزل شمارهٔ ۳۳۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و ارادت به حضرت حق و مقام والای اوست. شاعر بیان می‌کند که شاهان و بزرگان همگی در برابر عظمت و محبت خداوند خاکی هستند و جان‌ها فدای او می‌شود. او می‌گوید که در دلش جای دیگری نیست و همه کسانی که به او نزدیک می‌شوند، او را می‌شناسند. شاعر خود را فنا شده در او می‌داند و معتقد است که وجودش از وجود او نشأت می‌گیرد. همچنین زاهدان که در آرزوی بهشت هستند، دل شاعر تنها در طلب محبت خداست و نعمت‌های الهی نیز از عطای او به بندگان است.