غزل شمارهٔ ۳۳۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید و توصیف جمال الهی پرداخته و بیان می‌کند که زیبایی و کمال در هر چیزی تنها تجلیاتی از کمال و جمال خداوند است. شاعر می‌گوید که در هر نگریستن، حسنی که می‌بینیم نشانه‌ای از خیال و وجود اوست. همچنین، او به میخانه‌ای ملوکانه اشاره می‌کند که در آن، عشق و وصال الهی بر همه چیز مقدم است و زاهدانی که دنبال جنت و حور هستند، باید بدانند که هدف اصلی ما وصال به اوست. شاعر دعوت می‌کند به نشستن در مجلس و چشیدن ذوق خوشی که در آن می، به آب زلال حق اشاره دارد و به قول‌های شیرین و دلنشین اشاره می‌کند که به سحر الهی نزدیک است.