غزل شمارهٔ ۳۴۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف نور الهی و عشق واقعی پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که دید ما به زیبایی‌ها و نیکی‌ها از نور خداست و هر چه در نظر می‌آید، ناشی از آن نور است. عشق و محبوبی که داریم را یکی می‌داند و تأکید می‌کند که این دو از هم جدا نیستند. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که آنچه کهنه می‌شود و دوباره نو می‌آید، در واقع همان نیکی است که همیشه وجود داشته است. در نهایت، او بیان می‌کند که هر کس نعمت‌های الهی را ببیند، فقط زیبایی را خواهد دید و از نیکی‌ها دور نخواهد شد.