غزل شمارهٔ ۳۴۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و نور دوست اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چشم‌هایمان به نور وجود او روشن است. او بینایی را معرفی می‌کند که تنها زیبایی‌ها و خوبی‌ها را می‌بیند و هر آنچه می‌بیند، نیکو است. شاعر همچنین می‌گوید که حتی اگر هزاران آینه روبه‌رویم باشد، دیدگانش فقط به او معطوف است. وی به یکسانی اصل و فرع عشق و دوستی اشاره می‌کند، و عشق را حالت مستی توصیف می‌کند که همواره در حال حاضر است، در حالی که عقل در گفت‌وگو درباره عشق مست است. در نهایت، شاعر به پاکی و تطهیر اشاره می‌کند و می‌گوید که نعمت الهی، با نوشیدن می، امور را شستشو می‌کند.