غزل شمارهٔ ۳۴۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ عشق و دوستی با خدا و محبوب است. شاعر به زیبایی و نور چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها او را می‌بیند و همه چیز را در او می‌جوید. او با خوشحالی از دوستی و سرمستی صحبت می‌کند و به تضاد میان ظاهر و باطن اشاره می‌کند. همچنین به نوعی از جستجوی معنوی و عمیق اشاره می‌کند که در زندگی زاهدان و عاقلان ممکن است به بی‌خبری منجر شود، در حالی که او در قلبش به درک عمیق‌تری از عشق و حقیقت نایل آمده است.