غزل شمارهٔ ۳۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان عشق و دلبستگی شدید خود به معشوق می‌پردازد. او از درد و رنج ناشی از جدایی صحبت می‌کند و می‌گوید که درد عشق نه تنها دردی است که باید تحمل شود، بلکه دردی است که همان عشق به آن دامن می‌زند. شاعر امید دارد که معشوق روزی بر خوان او بنشیند و زندگی‌اش را پر کند. او به خالی بودن خانه و عدم حضور معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید تنها عشق اوست که به زندگی‌اش معنا می‌دهد. در نهایت، شاعر از دریاچه بی‌پایان عشق می‌گوید و دعوت می‌کند تا کسانی که ذوق دارند به این عشق بپیوندند.