غزل شمارهٔ ۳۵۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر یگانگی و شباهت میان انسان‌ها و وجود مادی و معنوی در جهان است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که پادشاه و گدا، درد و دوا، بلایا و مبتلایان به آن‌ها، و حتی عناصر مختلف طبیعت همه در اصل یکی هستند. او بر این باور است که در عالم جز یک حقیقت وجود ندارد و باید به دنبال آن یگانگی بود. شاعرانگی و زیبایی در تصاویری مانند آینه و دریا نیز تأکید بر این یگانگی دارد. در نهایت، شاعر به جوهر وجود و نعمت الهی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید به دنبال آن باشیم.