غزل شمارهٔ ۳۵۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر وحدت و یگانگی در عشق و معشوق است. شاعر می‌گوید که در واقعیت، صورت‌ها و معانی مختلف عشق، به یک حقیقت واحد اشاره دارند. عاشق و معشوق در حقیقت یکی هستند و حتی اگر ظواهر متفاوتی وجود داشته باشد، در نظر عارفان همه چیز به یک معنی باز می‌گردد. این بیان همچنین اشاره به این دارد که در دنیای مادی و روحانی نیز، عارفان به یگانگی همه چیز باور دارند و هیچ‌چیز در نظر آنها جدای از دیگری نیست.