غزل شمارهٔ ۳۶۳ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
تن میرد و روح پاک باقی است
خواه حیدریست و خواه نراقی است
تن زنده به جان و جان به جانان
گه مغربی است گه عراقی است
خوش جام مرصعیست پر می
مائیم حریف و عشق ساقی است
معنی بنمود رو به صورت
این صورت و معنی نفاقی است
جاوید بود حیات سید
باقی به بقای حی باقی است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع جدایی بدن و روح و اهمیت روح در زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هرچند جسم می‌میرد، روح پاک باقی می‌ماند و مستقل از جغرافیا (مغربی یا عراقی) است. همچنین عشق و می‌نوشی در زندگی مهم است و ظاهرو باطنی که در عشق وجود دارد می‌تواند نفاق‌آمیز باشد. در نهایت، شاعر به بقای حیات سید (امام یا شخصیتی والا) اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حیات واقعی در بقای روحانی است که از طریق محبت و عشق به وجود می‌آید.