غزل شمارهٔ ۳۸۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به بیان احساسات و تجربیات انسانی در مورد درد و همدلی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که کسی که درد احساس نمی‌کند، نمی‌تواند انسان واقعی باشد. او تاکید می‌کند که در جمع کسانی که درد نمی‌کشند، نباید از درد سخن گفت، زیرا همدردی در آنجا وجود ندارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که زیبایی‌های ظاهری عاشق کافی نیست و او به دنبال عمق عواطف و ارتباط واقعی است. در نهایت، دردهای او به قدری عمیق و سنگین هستند که هیچ‌کس دیگری جز معشوقش نمی‌تواند آن‌ها را درک کند.