غزل شمارهٔ ۳۸۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و ویژگی‌های آن است. شاعر می‌گوید که عشق به خودی خود نامی ندارد و مانند می‌نوشی که در جایی که جامی نیست، درک نمی‌شود. فردی که در عاشقی بدنام نیست، می‌تواند در جهان نیک‌نامی یابد. او همچنین به وجود سوختگان و عاشقانی اشاره می‌کند که می‌دانند در دل فقط زلف محبوب است که باعث آزار است. صبح‌دمی، شخص مستی به او می‌گوید که عاشقان در بامداد چیزی ندارند، و در خرابات مغان، بزرگانی چون او بسیارند. در پایان، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که نعمتی که از خداوند (نعمت الله) می‌رسد، بهتر از هر منتی است و خوشحال‌تری در آغوش عشق وجود ندارد.