غزل شمارهٔ ۳۹۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دوستی است و بر اهمیت محبت به محبوب اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که قلبی که محبت محبوب را نداشته باشد، حتی اگر از نظر دیگران به زندگی معنا بدهد، در واقع خالی است. همچنین، او از درد و رنجی که در عشق احساس می‌کند به‌عنوان یک نوع خوشی یاد می‌کند و می‌گوید که این درد برای او درمانیست و نیازی به پزشک ندارد. همچنین تاکید می‌کند که در محبت، زیبایی‌های مختلف وجود دارد و هر قطره‌ای از آن ارزشمند است. در نهایت، شاعر به زیبایی‌های سخن و شعر نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که طبع او چنان غنی است که در کلامش جواهرات زیادی نهفته است.