غزل شمارهٔ ۳۹۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و محبت است و بر این نکته تأکید می‌کند که در دل هیچ چیز زیباتر از عشق و معشوق وجود ندارد. شاعر به محبوب و میخانه عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این مجلس عشق همه مست و خرابند و هیچ‌گونه شادی دیگر به اندازه آن نمی‌تواند خوشایند باشد. او به فنا و زوال دنیا نیز اشاره کرده و تأکید می‌کند که عشق، سلطانی است که بی‌نظیر و یکتا است و هیچ چیز دیگری در برابر آن ارزش ندارد. در نهایت، شاعر به سرمستی و خوشی ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ ساقی دیگری به اندازه یار خود، خوش و دلنشین نیست.